Category Archives: Ποίηση

Έλα από το παράθυρο

Το έκλεισα βέβαια γιατί έμπαινε κρύο και τρίζανε τα δόντια μου.

Τακ-τακ0τακ0τακ-τακ-τα-α-κ-00τακτακ—0—τακ τακ-τακ

Έκανα διάφορα μπιτ και ρυθμούς καθώς κοίταζα ποντίκια-ασφαλιστές. Ξεπηδάγανε από τις τρύπες στο ταβάνι με ιστούς και μπέρτες. Σούπερ ήρωες βζιιιιιιιιιιιιιιιίίίννν………. Στο δωμάτιο πετάγανε.
Και το κάνανε άνω κάτω ρίχνοντας τα έπιπλα. Τα έδιωχνα με την γλώσσα. Και τα γρονθοκοπούσα.

 
Φύλαγα τις αποδείξεις και έδινα τα κοινόχρηστα και το νοίκι πάντα στην ώρα τους. Κάθε φορά που πήγαινα στον ιδιοκτήτη του έλεγα για το πρόβλημα.
 
Με τα ιπτάμενα ποντίκια ασφαλιστές σούπερ ανακατώστρες ήρωες. Αυτός μου πρότεινε να πάρω φάκες με πριγκίπισσες και δράκους απ’ έξω.
Εγώ όμως αρνιόμουν πάντα λόγω της επιθυμίας που είχα από μικρός.

Να ήμουν γυναίκα αχ και να ήμουν γυναίκα.

Όταν η κοπέλα μου λείπει από το σπίτι φοράω τα εσώρουχά της και κόβω βόλτες στο σπίτι και τα τρωκτικά με κοροϊδεύουν.

Έτσι σκέφτομαι πως αν είχα και εγώ αιδοίο δε θα ήθελα να με βάλουν σε φάκα επειδή κάποιος μαλάκας έχει τρύπες στο ταβάνι του σπιτιού του και θέλει να πιάσει τα ποντίκια που τυχαίνει να είναι και ήρωες…
 
[Κείμενο: "Καλά (ορέστη)"Τεύχος #01]

 

Ανέραστοι Αστοί

Aγοράζετε δαντελωτά εσώρουχα,
μεταξωτά σεντόνια
λιπαντικά,
κορδελάκια,
πολύχρωμα προφυλακτικά
Eφαρμόζετε όλες τις στάσεις στο σεξ
όλες τις συμβουλές της ψυχολόγου στη σχέση σας…

Mονογαμιέστε
Ψωνίζετε ερωτισμό και
ξεπουλάτε τις αισθήσεις σας σε
ακριβά αρώματα και ψεύτες κορσέδες…

Ενώ εγώ κοιμάμαι γυμνή και ιδρωμένη
σε ένα στρώμα χάμω που το γεμίζουμε
όλοι εμείς μαζί εραστές.

 

[Κείμενο: "Τσαλαπετεινός" Τεύχος #01]
 

Η Κρεαταγορά

Βγήκα και πάλι ψες στην κρεαταγορά
Χυμώδη κορμιά εκτίθεντο στα τσιγκέλια
Ο αέρας κι η μουσική αναδείκνυαν τα κάλλη τους
Που αισθησιακά κουνιούνταν στο ρυθμό

Μια εκδοχή του Πάνα φθηνή και αγοραία
Που βρίσκεται στα πλούσια εμπορικά κέντρα
Κι αγοράζεται με πιστωτική σε τιμή ευκαιρίας
Τους δίδασκε κινήσεις λάγνες κι ερωτικές

Μέθη αγοράσαμε με τ’ αδέρφια μου τους λύκους
Κι ευχαριστηθήκαμε φιλία και μπανιστήρι
Φτήνια πολυτελή ωραίων γυναικείων κορμιών
Μας περιέβαλλε σαν κουρτίνα αραχνοΰφαντη

Κεκρυμμένη συνουσία παντού εφώλιαζε
Με πέπλο ενοχής από θρησκευτικούς φραγμούς
Κι όλο τα κρέατα λικνίζονταν με χάρη
Στους ρυθμούς της αγοραίας μουσικής

Στήθη κι οπίσθια μπρος πίσω πήγαιναν
Και σαρδόνια βλέμματα μας κάρφωναν εδώ κι εκεί
Κι όλοι σαν πρόβατα τη μέθη τη φτηνή αγόραζαν
Κι όλοι σαν χοίροι χυδαία κοιτούσαν γύρω

Η κρεαταγορά ξημέρωμα έκλεισε
Κι η αληθινή Αφροδίτη ντροπιασμένη έφυγε
Αλλού του έρωτα την αλήθεια να διδάξει
Γιατί ανθρώπους παθιασμένους δε βρήκε στο χασάπη.

 
[Κείμενο: "Rat Poison", Εικονογράφηση: "30fillos" Τεύχος #01]
 

Στα μέρη που ζω

Στα μέρη που ζω δεν υπάρχουν θεοί
Πατρίδες ανθρώπων, ανθρώποι πατρίδων
Δεν υπάρχει ψυχή, παρά μόνο εγώ
Εγώ ο ακτήμονας ταξιδευτής
 
Φορές-φορές σε είδα και σένα
Που έπλεες μόνος με ένα δισάκι
Γεμάτο πράγματα ανείπωτα, νέα
Πράγματα που ως τότε δεν είπε κανείς

Σε είδα, θαρρώ, σ’ ένα λόφο
Χορτάρι απάτητο εκεί, κι εσύ
Με τις ιδέες, κι άλλος κανείς
Να σου κηρύξει όσα λες, λαθραία

Κι όσα έλεγες, φως- σκοτάδι οι πράξεις
Μα μου είπες πως μόλις βραδιάσει
Υπάρχει ελπίδα, γιατί και οι δυο
Το ξέρουμε, πως σε λίγο φωτίζει

Κι όταν φωτίσει, μου είπες, θαρρώ
Εκεί είναι νέα ζωή, νέος κόσμος
«φαντάσου» μου είπες, «τη γη αυτή
να μην την νιώθαμε μόνο εμείς»

«Είδες ποτέ σου αυγής μεσημέρι;
Είδες πρωί δίχως βράδυ ποτέ;
Το φως πάντα έρχεται από σκοτάδι
Αιώνες ο ήλιος σε τούτη η γη»

«Και συ», σε ρωτάω,» «τι κάνεις εκεί;
Εκεί ψηλά που όψη δεν φτάνει;»

«Τραβάω τον ήλιο να έρθεί στη γη,
μήπως και ζήσω να δω το φεγγάρι»
 
 
[Κείμενο: "Σχεδ-Ών'"Τεύχος #01]
 

Το κοκκινόμαυρό σου Γέλιο

Φόρεσε πάλι το κοκκινόμαυρό του πέπλο
και ξεκίνησε, γι’ άλλα μέρη κίνησε
και βρήκε
δυο καρδιές αναζωπύρωσης, πηγές κάποιας λάμψης
που δεν γύρεψε όταν απ’ την αγκαλιά τους
βγήκε…

Μέθυσε με λάβαρα στα χέρια
και με τραγούδια αναγεννήθηκε.
Γέννησε αστέρια από του Κρόμγουελ
ως τον τόπο σου και δεν ενοχλήθηκε
το γέλιο

«Θέλω να τ’ ακούσω» είχα φωνάξει
ένα βράδυ.
Θέλω να του δώσω την μιλιά μου
ν’ αγορεύσει…

Θέλω να σου δώσει απ’ το δέρμα μου
σημάδι
κι ασ’ το μέσα στο θλιμμένο φόντο
να χορέψει…

Το γέλιο…

Το κοκκινόμαυρό σου γέλιο…

 
[Κείμενο: "Ήρωας"Τεύχος #01]
 
 

css.php